105 215 . امام على عليه السلام : كنار ملتزم، به گناهان خويش، چه آنچه در ياد داريد ، يا آنچه يادتان نيست ، اقرار كنيد و بگوييد: «آنچه را كه نگهبانانِ تو از گناهان ما حفظ كرده‌اند و ما فراموش كرده‌ايم، ببخشاى» . همانا هر كس در اين جايگاه ، به گناه خود اعتراف كند و آنها را بر شمارد و يادآورى كند و از خداوندْ آمرزش بطلبد ، بر خداوند عز و جل است كه او را بيامرزد . ¹

216 . امام صادق عليه السلام : هر گاه امام زين العابدين عليه السلام كنار ملتزم مى‌آمد، مى‌گفت: «خدايا ! مرا گروه‌هايى از گناهان و گروه‌هايى از خطاهاست و نزد تو گروه‌هايى از رحمت و آمرزش. اى كسى كه دعاى مبغوض‌ترين افراد نزد خود را اجابت كرد، آن گاه كه گفت : (أَنْظِرْنِي إِلىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ ؛ ² خدايا ! مرا تا روزى كه برانگيخته مى‌شوند، مهلت بده) ! دعاى مرا هم مستجاب كن و با من چنين و چنان كن ...». ³

217 . الكافى - به نقل از معاوية بن عمّار - : هر گاه امام صادق عليه السلام به ملتزم مى‌رسيد، به غلامانش مى‌فرمود: «از من فاصله بگيريد، تا در اين مكان ، نزد پروردگارم به گناهانم اقرار كنم .

اين جا، جايى است كه هيچ بنده‌اى به گناهان خود نزد پروردگارش اعتراف نكرد و از خدا آمرزش نخواست، مگر آن كه خداوند، او را آمرزيد» . ⁴

218 . امام صادق عليه السلام : هر گاه از طواف خود ، فارغ شدى و به آخر كعبه - در مقابل مستجار ، اندكى به ركن يمانى مانده - رسيدى، دستان خود را بر كعبه بگستر، شكم (بدن)خويش را به آن بچسبان و صورتت را بر كعبه بگذار و بگو: «خدايا ! خانه، خانۀ توست. بنده، بندۀ توست و اين جا، جايگاه كسى است كه از دوزخ به تو پناه مى‌آورد».

سپس نزد پروردگار به آنچه كرده‌اى ، اقرار كن. به يقين ، هيچ بندۀ مؤمنى نيست كه