466حجاج شامى و نيروهاى انتظامى كه آنان را همراهى مى‌كردند، به دستور «عبداللَّه پاشا» امير الحاج قافله شام، به مدت دو ساعت با وهابيان درگير شدند و سپاه «بداى‌بن بدوى» را تار و مار ساختند و حدود 200 نفر از اشقياى وهابى را به خاك مذلّت انداختند.
تا هنگامى‌كه عبداللَّه پاشا مشغول انجام فريضه حج و زيارت حرمين شريفين بودند، اهالى مدينه تا حدى از هجوم وهابيان در امان بودند، ليكن به مجرد اينكه قافله شام از مدينه منوّره فاصله گرفت، بداى بن بدوى مدينه منوّره را محاصره كرد و سه دهكده «قبا»، «عوالى» و «قربان» را به تصرّف خود درآورد.
آنگاه دو سنگر مستحكم بنياد نهاده، نگهبانانى بر آنها گمارد. همه راههاى ورودى مواد غذايى را بست، بستر چشمه «زرقا» را ويران نمود. به اين وسيله اهالى مدينه را دچار قحطى، گرانى و بى‌آبى كرد.
معجزه‌اى بزرگ
در آن هنگام كه بداى بن بدوى مسير چشمه زرقا را ويران كرد و اهالى مدينه را به تشنگى و بى‌آبى مبتلا ساخت، آب چاهى كه از عصر رسالت پناه در حرم مطهر پيامبر و در قسمت روضه منوّره بود و از قرن‌ها پيش آبش تلخ و غير قابل شرب شده بود، از لطف و عنايت پروردگار شيرين و مطبوع گرديد و همه اهالى مدينه را تا رفع محاصره از بى‌آبى نجات داد.
ايّام محاصره مدّتى بس طولانى شد و به درازا كشيد، مردم محاصره شده به‌اميد اينكه امروز و فردا قافله شام مى‌رسند و وهابيان را قلع و قمع مى‌كنند و ما را از محاصره رها مى‌سازند، به هر سختى تن دادند و هر مشكلى را تحمل كردند، ولى ابراهيم پاشا امير الحاج قافله شام، به جهت اينكه قدرت مقابله با سپاه بداى بن بدوى را نداشت و يا به علّت ديگر، گفت: «اهالى مدينه بايد قلعه مدينه را به وهابيان واگذار كنند!»