327مكه معظمه و مراجعت منحصر به راه جبل نيست» و راه‌هاى امن ديگرى از جمله راه سلطانى شام، راه اسلامبول و راه بصره نيز وجود دارد.» 1 گفتنى است كه مشكل حمله به كاروان‌ها در نوع مسيرها بوده و فواصلى هرچند طولانى، قلعه‌هايى براى حضور سپاه عثمانى ساخته مى‌شده‌است؛ نيروهايى نيز طبق رسم قديم، همراه كاروان‌هاى حجاج، در برخى از مسيرها اعزام مى‌شدند تا مانع از حمله بدويان به حجاج شوند. با اين همه، در بسيارى از مواقع، جنگ و درگيرى ميان حجاج و غارتگران عرب روى داده و روشن بود كه چه گروهى در اين ميان آسيب مى‌ديدند. در مواقعى نيز كار به مصالحه مى‌رسيد و دزدان با گرفتن مبالغى پول از هر زائر، راه را براى آنان باز مى‌كردند. اين مصالحه‌ها، زمينه متهم شدن حافظان كاروان، امير الحاج و يا شتربانان را به همكارى با دزدان فراهم مى‌كرد كه از قديم، به اين مسأله پرداخته شده است.
شاعرى در قرن دهم مى‌گويد: 2
از شتربان رشوه گيرد ميرحاج
كى نمايد درد مسكينان علاج
دادخواهان از شتربان لعين
ميرگويان در جواب جمله اين
با شتربانان چه جاى كينه است
زر بده كين عادت ديرينه است
گرچه دزدان لعين محض شرند
ساربانان از حرامى بدترند
ساربان بدتر ز دزدان در طريق
باز ميرحاج زين هر دو فريق
هست جمله دشمنان اهل دين
لعنة اللَّه عليهم اجمعين
چون گرفتند از فقيران جمله باج
از علا بنمود رحلت ميرحاج
در دوره قاجار نيز گاه ابراز شده است كه طايفه حرب كه به كاروان‌ها حمله مى‌كردند، مستظهر به حمايت امير مكه! 3 بوده‌اند. اينها مى‌توانست شايعاتى نيز باشد كه سفرنامه‌نويسان از اين و آن مى‌شنيدند.