326قبل از موسم حج، شخصى را مثل عبدالرحمان يا قنبر غلامش مى‌فرستد به نجف اشرف تا در پنجم ذى قعده حجاج را حركت دهد و در چهارم ذى حجه وارد مكه معظمه نمايد. و نظر به آن‌كه از ميان عشاير مختلفه وحشى‌تر از خودشان، بايد به سلامت عبور دهد و به همگى تعارفات بدهد، از هر نفر شتر سوار به عنوان اخوّه، مبلغ پانزده تومان تخميناً مى‌گيرد.» 1 قرار بر آن مى‌بود تا چيزى از حجاج پياده نگيرند، اما به گزارش همين زائر، بر اينان نيز سخت‌گيرى زيادى مى‌شده و همين امير جبل «در هر منزل جمعى از پيادگان را... مى‌طلبيد و حكم مى‌داد چند نفر از اعراب اشدّ كفراً و نفاقاً با چماق‌هاى قوى بر سر هر نفر مى‌ريختند و آن مظلوم را بى‌محابا آن قدر مى‌زدند كه گاه مى‌مرد، و آنچه ممكن بود از درهم و دينار وصول مى‌كردند و حاجى جواد حمله‌دار، پسر حاجى عابد، تبعه دولت ايران در زير چماق محمد اين سال شهيد شد.»
نويسنده، كه از دربارى‌ها بوده، مى‌گويد: با مشاهدۀ اين وضع، عبدالرحمان را طلبيده، او را تهديد كرده، به وى گفته است: «اگر اولياى دولت ابد مدّتِ ايران مى‌دانستند كه شماها با اين سخت دلى و طمع، چه قسم سوء سلوك با حجاج عجم مى‌نماييد، البته قدغن مى‌نمودند كه راه جبل به كلّى مسدود شود». 2 وى آرزو كرده است كه «كاش از جانب اولياى دولتِ ابد مدت، اين راه جبل چند سالى غدغن و مسدود مى‌شد تا شايد نظامى مى‌گرفت.» 3 از اطلاعاتى كه مربوط به سال‌هاى 1316 و 1317 است به دست مى‌آيد كه به تدريج به خاطر ظلم و ستم امير جبل، اين راه مسدود اعلام شده است. پس از آن، وى تلاش زيادى براى باز كردن اين راه انجام داد تا اولياى دولت ايران را قانع كند تا اجازۀ سفر از اين مسير را بدهند.
راه مزبور در سال 1319 باز بوده كه شيخ فضل اللّه نورى از آن عبور كرده و پس از بازگشت به نجف، فتواى تحريم رفتن به آن راه را صادر كرده است.
نجم الملك در سال 1306 براى آگاهى مردم نوشته است: «امروز طريق وصول به