150كه با قطعات آن با رشتههاى فلزى به هم متصل شده بود؛ و يك ديواره سربى در ميان آن دو ديواره سنگى.
لازم به ذكر است كه محل جلوس سلطان نور الدين و توزيع اموال ميان اهل مدينه را «دارالضيافه» مىناميدند كه در ضلع شمالى مسجد نبوى قرار داشت و تا چندى پيش بر جا بود، اما در جريان آخرين توسعه حرم مطهر در عصر سعودى، اين محل تخريب و به مساحت مسجد افزوده شد. همچنين، محلى كه در آن سُرب جمعآورى شده و براى احداث ديواره ذوب گرديده بود، «سقيفة الرصاص» (اتاقك سرب) نام داشت كه در حادثه آتشسوزى بازار پارچهفروشان در تاريخ دوشنبه 18 رجب 1397 ه. منهدم شد.
4. ابن جبير در سفرنامه خود، يكى ديگر از موارد توطئه و تعرض به مرقد شريف پيامبر اعظم(ص) را چنين نقل مىكند:
در روز شنبه، 27 ذى قعده 578 ه. به شهر اسكندريه وارد شدم و تا يكشنبه 8 ذىحجه در آنجا اقامت داشتم. چون به شهر رسيدم، جمعيت بسيارى از مردم را مشاهده كردم كه براى تماشاى ورود اسيران رومى به شهر گرد آمده بودند. اسيران را در حالى كه بر خلاف جهت حركت بر شتران نشانده بودند، با بوق و كَرنا به شهر وارد كردند. چون از سرگذشت آنان پرسيديم، واقعهاى را برايمان بازگو كردند كه دل از شنيدن آن در سينه به خروش مىآمد.
ماجرا از اين قرار بود كه گروهى از مسيحيان شام، گرد هم آمده و با اجير كردن شمارى از اعراب منطقه، در ساحل درياى سرخ، كشتىهايى ساخته و با آن به راهزنى از حجاج پرداخته بودند. در منطقه نعم، شانزده كشتى را به آتش كشيده بودند و سپس به عيذاب رفته و يكى از كشتىهاى حامل حجاج را كه از جده مىآمد، تصاحب كرده بودند. همچنين به كاروان بزرگى كه از قوص به عيذاب مىرفت، حمله كرده و همه اهل كاروان را به قتل رسانده بودند.