58بخارى و مسلم از عمر، روايت كردهاند: «پيامبر(ص) نعلين چرمى دباغى شده مىپوشيد و محاسن مباركش را با گياه ورس 1و زعفران، رنگ مىكرد». 2
همچنين بخارى و مسلم، روايت كردهاند: پيامبر(ص) با نعلين خود، نماز مىخواند و نيز روايت كردهاند: رسول خدا(ص)، مقدم كردن پاى راست را در هنگام كفش پوشيدن، راه رفتن، طهارت و در همه كارها، دوست مىداشت. از اينجا معلوم مىشود كه پيامبر(ص) كفش مىپوشيد، پابرهنه راه نمىرفت و به پابرهنگى عادت نداشت. صاحب كتاب «تاريخ الخميس»، در باب «خروج پيامبر(ص) از مكه به سوى غار»، مىنويسد:
رسول خدا(ص) ميان راه، كفشهاى خود را بيرون آورد و با سر پنجه راه مىرفت؛ تا اثر جاى پايش بر روى زمين آشكار نباشد، و در نتيجه پوست پايش سائيده شد. ابوبكر او را بر روى كولش گذاشت تا به غار رسيدند. 3
سپس چند سطر پس از آن مىنويسد:
از ابوبكر روايت شده است كه به عايشه گفت: «اى كاش من و رسول خدا(ص) را مىديدى كه چگونه به غار ثور صعود كرديم. در رابطه با پيامبر(ص) بايد گفت: دو پاى رسول خدا(ص) زخم برداشت. ولى دو پاى من، همانند سنگ بود». عايشه گفت: «علتش آن است كه رسول خدا(ص) عادت ندارد پابرهنه راه برود».