22سال 1385ه .ق، براى اولين بار به چاپ رسيد و سپس در سال 1394ه .ق، براى دومين بار چاپ شد. تبرك جستن به لوازم و آثار پيامبر(ص)، سنتى است كه از پيشينيان روايت شده است.
بايد دانست كه تبرك جستن به آثار پيامبران، از دير باز تاكنون، نزد مؤمنان وجود داشته و از پيشينيان روايت شده است؛ زيرا پيامبران هم نزد خداوند از جايگاه رفيعى برخوردار هستند و هم بر همه مردم برترى دارند.
روايت شده است كه در زمان خليفه عباسى، متقى لله، ابراهيم بن مقتدر، در سال 331ه .ق، پادشاه روم، نامهاى نوشت و از خليفه عباسى درخواست كرد تا دستمالى را كه گمان مىرود حضرت عيسى(ع)، آن را به صورت خويش كشيده و عكسش در آن افتاده و در كنيسه رهبان (تحت تصرف خليفه) نگهدارى مىگردد، برايش بفرستد. وى در پايان نامه نوشت: اگر تو اين دستمال را بفرستى، من به جاى آن ده هزار نفر از مسلمانان اسير را آزاد مىكنم.
خليفه، فقها را احضار نمود و از آنها نظرخواهى كرد. همگى فتوا دادند كه دستمال را بفرستد و مسلمانان را آزاد كند. خليفه نيز چنين كرد. 1 بدون ترديد، آثار خاتم پيامبران و برگزيده آفرينش و افضل انبيا، مشهورتر، پربركتتر و شايستهتر از آن دستمال است. گروه بىشمارى از صحابه، آن آثار را ديده، به آنها تبرك جسته و به گردآورى آنها، همت گماشتهاند. اين صحابه كه رهبر و سرمشق شايسته ديگراناند، به مو،