326بزرگان زمان خود اهتمام ورزيد. اما علاقه‌اش به شعر و ادب باعث شد كه دروس ديگر را ادامه ندهد و در كمتر از بيست سالگى، سرودن شعر را آغاز كرد.

سيد حسن صدر او را با اين الفاظ ستوده است: «كان فاضلاً متكلماً حكيماً اديباً شاعراً مفلقاً لا يُباري ولا يُجاري». به گفته وى، ازرى بسيار حاضرجواب، باهوش و مسلط به حديث و تاريخ بود و به كلام، تفسير و دانش عقايد و فرق و تراجم نيز توجه داشت. او قامتى كوتاه و فربه داشت و همواره با خود، سلاح به همراه داشت. ¹ او از فضلاى زمان خود و مورد احترام علما و بزرگان بود؛ تا جايى‌كه سيد مهدى بحرالعلوم، وقتى وارد مجلسى مى‌شد، او را بر ديگر علما، مقدم مى‌شمرد. ²

مى‌توان شيخ كاظم ازرى را از شاعران بزرگ شيعه عرب در زمان خود، به شمار آورد. به گفته سيد حسن صدر، او بر همه شاعران زمان خود در همه مشرق زمين، پيشى گرفت. قصيده هائيه، از قصايد مهم و مشهور وى است كه در اصل، آن را در بيش از هزار بيت، سروده بود. اما متأسفانه بخشى از نسخه خطى آن، به علت نگهدارى در مكان نامناسبى، از بين رفت. سيد صدرالدين صدر بخش باقى‌مانده آن را استخراج كرد. بعدها شيخ جابر كاظمى، شاعر مشهور عراقى نيز آن را تخميس كرد. ³

عنوان اصلى قصيده هائيه، «قران الشعر الاكبر وفرقان الفصل الازهر» مى‌باشد و آنچه امروزه از آن باقى‌مانده، نزديك به ششصد بيت است. ⁴ موضوع قصيده، مناقب اهل‌بيت(عليهم السلام) است كه از قصيده‌هاى مهم شاعران شيعه در اين موضوع، به شمار مى‌آيد. مطلع قصيده، بيت زير است:

لمن الشمس فى قباب قباها شفّ جسم الدجى بروح ضياها