197درباره آن حضرت گفته است: «جعفر صادق، از پيشوايان علم بود. ايشان همان ابوعبدالله هاشمى علوى حسينى مدنى است... فضايل جعفر فراوان هستند. او شايستگى خلافت را داشت؛ زيرا از سرورى در ميان مسلمانان، بزرگى، علم و شرافت برخوردار بود...». 1
ذهبى در جاى ديگرى اينگونه زبان به مدح آن امام همام مىگشايد: «جعفر بن محمد بن على بن حسين هاشمى، ابوعبدالله، يكى از امامان سرشناس، نيكوكار و راستگو بود و از جايگاه رفيعى برخوردار بود». 2
ذهبى علاوه بر مطالب فوق، در يكى ديگر از منابع تاريخى، اينگونه از ايشان ياد مىنمايد: «جعفر بن محمد بن على، بن شهيد حسين بن على بن على بن ابى طالب، هاشمى، امام ابوعبدالله علوى مدنى، صادق و يكى از بزرگان سرشناس است». 3
سيد تاج الدين بن محمد بن حمزة بن زهره حسينى
او از نقيبان حلب بود كه تا سال 753 ه .ق زنده بود. وى مىگويد: «ابوعبدالله جعفر صادق(ع) داراى معجزات آشكار و نشانههاى روشن و خبردهنده از عالم غيب بود». 4
صلاحالدين خليل بن ايبك صفدى (متوفاى 764 ه .ق)
وى مىگويد:
جعفر بن محمد(ع) معروف به صادق، پيشواى بزرگ مدينه بود. مناقب او فراوان و به سبب بزرگوارى، علم و شرافتش، شايسته خلافت بود... او را به سبب راستگويىاش صادق مىگويند. 5