198
يافعى (متوفاى 768 ه .ق)
وى مىگويد:
اباعبدالله جعفر بن محمد(ع) پيشوايى باعظمت است. او فرزند پيامبر(ص) و معدن جوانمردى و فتوت است... به سبب راستگويىاش، به صادق لقب گرفت. او سخنان ارزشمندى در علم توحيد و ديگر دانشها دارد. شاگردش جابر بن حيان، كتابى هزار صفحهاى نگاشت كه دربردارنده رسالههايش است و مشتمل بر پانصد رساله مىباشد. 1
محمد خواجه پارسا بخارى(متوفاى 822 ه .ق)
وى مىگويد: «همگان بر جلالت و سيادت صادق(ع) اتفاق دارند».
ابنعنبه (متوفاى 828 ه .ق)
او مىگويد: «جعفر صادق(ع) داراى شرافتى اصيل بود و مناقبش ميان عوام و خواص مردم مشهور است. منصور خليفه عباسى بارها قصد كشتن او را داشت». 2
ابن صباغ مالكى (متوفاى 855 ه .ق)
وى مىگويد:
جعفر بن محمد(ع) پيشواى ششم است... او بين برادرانش جانشين و وصى پدر گرديد. او در فضل و قدر و ارزش، سرآمد ديگران است. علوم بسيارى از او نقل شده و نام و شهرتش در ساير شهرها پراكنده شده است. دانشمندان، بيش از ديگر افراد اهل بيت، از او حديث نقل كردهاند. اوصاف نيكو و مناقب ارزشمند او قابل شمارش نيست و فهم بيداردلان نويسنده در گوناگونى آنها سرگردان است. 3