195فراوان، عبادت بسيار، ذكر پياپى و زهدى آشكار بود. وى قرآن زياد تلاوت مىنمود و در معانى آن بسيار تأمل مىكرد و از اقيانوس قرآن، جواهرش را استخراج و عجايبش را استنتاج مىنمود.
او اوقات شبانهروزش را به انواع طاعات الهى تقسيم كرده بود تا به محاسبه نفس خود بپردازد. ديدن او ياد آخرت را در دل زنده مىساخت و شنيدن سخنش باعث بىرغبتى به دنيا مىگرديد و پيروى از هدايت او، انسان را به بهشت رهنمون مىكرد. نور چهرهاش گواهى مىداد كه او از نسل پيامبر(ص) است و پاكى رفتارش شهادت مىداد كه او از فرزندان خاندان رسالت است. بزرگانى همچون يحيى بن سعيد انصارى، ابنجريح، مالك بن انس، ثورى، ابنعيينه، ابوحنيفه، شعبه، ايوب سجستانى و ديگران از او حديث نقل كردهاند و از محضر ايشان كسب فيض نموده و گفتهاند كه شاگردى آنان نزد جعفر بن محمد(ع)، به آنها شرافت و فضيلت بخشيده است.
البته مناقب و اوصاف جعفر بن محمد(ع) به شمارش نيايد و فهمهاى بيدار و بينا در بزرگى او سرگشتهاند؛ تا آنجا كه بر اثر تقوا، علوم فراوانى به او داده شده است؛ بهطورى كه بسيارى از احكامى را كه نمىتوان به علل و اسباب آنها دست يافت يا دانشهايى را كه نمىتوان به حكم آنها احاطه يافت، به جعفر بن محمد(ع) نسبت مىدهند.
گفته شده كتاب جفر كه در مغرب (مراكش) است و فرزندان عبدالمؤمن آن را به ارث بردهاند، چيزى جز سخنان جعفر بن محمد(ع) نمىباشد. اين سخن، ستايشى بزرگ و فضيلتى والا در بيان مقام ايشان است. البته اين كمترين چيزى است كه مىتوان از ايشان نقل كرد. 1