193جعفر صادق(ع) بر تمام معاصران خود از اهل بيت، برترى داشت. او علمى جوشان داشت و به دنيا، بسيار بىرغبت بود. از خواستههاى نفس بهطور كامل پرهيز مىنمود و مؤدب به گفتار حكيمانه بود. 1
شيخ مفيد (متوفاى 413 ه .ق)
وى مىگويد: «دلايل روشنى بر امامت آن حضرت وجود داشت؛ به اندازهاى كه دلها را چيره او مىكرد و مخالفان از شبههافكنى درباره آن گنگ و ناتوان بودند». 2
ابونعيم اصفهانى(متوفاى 430 ه .ق)
وى مىگويد: «امام ناطق و پيشواى سابق، جعفر صادق(ع)، اهل عبادت و خشيت به درگاه پروردگار بود. او عزلت و خشوع را برگزيد و از رياستطلبى و جمع كردن مال نهى مىنمود». 3
ابونعيم فهرستى از پيشوايان و بزرگان حديث را كه از امام جعفر صادق(ع) روايت نقل كردهاند، آورده است؛ افرادى همچون مالك بن انس، شعبة بن حجاج، سفيان ثورى، ابنجريح، عبدالله بن عمرو، روح بن قاسم، سفيان بن عيينه، سليمان بن بلال، اسماعيل بن جعفر، حاتم بن اسماعيل، عبدالعزيز بن مختار، وهب بن خالد، ابراهيمبن طهمان، مالك، شافعى، حسن بن صالح، ابو ايوب سجستانى، عمرو بن دينار و احمد بن حنبل. 4
مقدسى معروف به ابن قيسرانى شيبانى (متوفاى 507 ه .ق)
وى مىگويد: «جعفر بن محمد صادق(ع)... از بزرگان اهل بيت بود». 5