177پس هركس بر او گريه كند، نابينا نمىشود در آن روزى كه چشمها نابينا مىشوند و هركس براى او غمگين شود، در آن روزى كه دلها غمگين است، دل او غمگين نخواهد شد و هركه او را در بقيع زيارت كند، پايش بر صراط نلغزد در آن روزى كه پاها بر آن مىلغزد. 1
در كامل الزيارات آمده است:
محمد بن على ابن حنفيه الحنفيه نزد قبر حسن بن على(ع) مىرفت و مىگفت: «سلام بر تو اى باقىمانده مؤمنان و فرزند اولين مسلمان! و چرا چنين نگويم درحالىكه تو زاده خانه هدايت هستى و همپيمان تقوا و چهارمين از اهل كسا. دستان رحمت به تو غذا داده است. در دامان اسلام پرورش يافته و با شير ايمان رشد و پرورش يافتهاى. ازاينرو زندگى پاك و مرگى پاك داشتى. دلها در فراق تو غمگين است. خداوند تو را رحمت نمايد». آنگاه رو كرد به امام حسين(ع) و گفت: «اى ابا عبدالله الحسين، سلام و درود بر ابامحمد (حسنبن على)». 2
سخن را در اينجا با نقل فرازى از يكى از زيارتهاى جامعه به پايان مىرسانيم:
«السلام على الامام المعصوم و السبط المظلوم و المضطهد المسموم بدر النجوم و المودع بالبقيع ذي الشرف الرفيع السيد الزكي و المهذّب التقي ابي محمد الحسن بن علي(ع)». 3
سلام و درورد بر آن امام معصوم و نوه مظلوم پيامبر(ص)، و آن امام ستمديده و مسموم شده، كه همانند قرص ماه شب چهارده در ميان ستارگان مىدرخشد، و در