68به سيرت رسول الله(ص) به مدينه هجرت كردند تا در كنار رسول خاتم(ص) آرامش يابند.
بقيع، همان مكانى است كه پيامبر(ص) فرمود: «از اين آرامگاه، هفتاد هزار تن محشور مىشوند و بدون حساب وارد بهشت مىگردند؛ گويا صورتهاى ايشان، ماه شب چهارده است»؛ «وُجُوهُهُمْ مِثْلُ الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْر». 1
بقيع، جگرگوشگانى از پيامبر(ص) را نيز در دل نهفته دارد:
امام حسن مجتبى(ع)؛ سبطى از دو سبط، همو كه با برادر خويش همواره بر دوش نبى(ص) بود. همو كه صلح قهرمانانه و شهادت ايثارگرانه و عشقبازى ميدان طف را به نمايش تاريخ بشرى نهاد.
امام عارفان و سيد ساجدين(ع)، كه باقيمانده حادثه طف و تداومبخش وجود امامت بود؛ او كه ميدانهاى نبرد و مجاهدت را با حضور در حادثه طف و با دعاهاى حماسىاش در كنار تربت پاك پيامبرخدا(ص)، از خود بروز داد. اوست زينت پرستندگان، صبور و مقاوم ميدانهاى پس از حادثه عاشورا. پس از اسارتش، دودمان اموى را به خاك سياه نشاند.
باقرالعلوم(ع)؛ شكافنده دانشها و برونآورنده هسته علم از درون كائنات، كه فضايى علمى و افقى نوين را فراروى شيعيانش گشود.
صادق آلالبيت(ع) ؛ آن پيشواى صادق، نشردهنده حقايق، راهبر و راهنماى كشتى امت اسلام درگردابها و طوفانها كه در برابر تحريفهاى مبطلان و غاليان و بدعت مغرضان، لواى علم و آگاهى و تربيت عالمان فرهيخته را برافراشت.
و نيز دختران پيامبرخاتم(ص)، خواهران بانوى دو جهان و بيت الأحزانش.
قبر غمبار و يادآورنده جانبازى ميدان عشق، امّالبنين، مادر پسرانى كه در كربلا به دست غولان و سفاكان پرپر شدند.