49
جايگاه بقيع در سيرۀ امام باقر(ع)
بقيع در نزد امام باقر(ع) نيز از جايگاه ويژهاى برخوردار بود و دلايلى مانند دفن پدر بزرگوار و جدّۀ گرامىاش فاطمۀ بنت اسد و به احتمال، دفن مادر ائمه، حضرت زهراى مرضيه(عليها السلام) اين امر را موجب مىشد. از همين رو، ايجاد يك سنت در ميان شاگردان و نيز شيعيانشان براى رفتن به بقيع و محترم شمردن آن، جزو برنامهها و دستوراتش بود.
بقيع از منظر امام صادق(ع)
در اينكه امام صادق(ع) نيز با تأسى به پدر بزرگوارش، در بقيع حضور مىيافت، شكى وجود ندارد؛ زيرا هم جد بزرگوارش امام سجاد و هم امام مجتبى(عليهما السلام) و هم مادرش فاطمۀ بنت اسد و به احتمال قوى، مادرش حضرت زهرا(عليها السلام) در آنجا مدفوناند و هم ذات بقيع از احترام ويژهاى برخوردار است.
سمهودى گويد:
«جعفر بن محمد(ع) اين محل را محل استجابت دعا مىدانست و فرموده است: در تمام اماكنى كه پيامبرخدا(ص) دعا مىكرد و محل آمد و شد آن حضرت بود، براى دعا شايسته و به استجابت نزديك است». 1
جايگاه والاى بقيع در انديشۀ موسىبن جعفر(عليهما السلام)
روايت زير جايگاه والاى بقيع در انديشۀ امام هفتم(ع) را نشان مىدهد:
«ابراهيم شتربان، از افراد موحّد و آشنا به مقام امامت بود. از ابو الحسن على بن يقطين، اجازه خواست كه بر او وارد شود و على بن يقطين كه از دوستداران اهل بيت(عليهم السلام) بود، مانع شد و اجازهاش نداد. در همان سال، على بن يقطين به مدينه رفت و پس از مراسم حج از امام موسى بن جعفر(ع) اجازه ورود به حضورش را خواست. حضرت مانع شدند و اجازهاش ندادند. روز دوم ورودش به مدينه، امام را در مدينه ملاقات كرد، پرسيد: سرور من! چه گناهى كردهام كه مانع ورودم شديد؟