102حلال و حرام را در دين داخل نكنيد و چيزى را كه از دين نيست و از طريق وحى نرسيده باشد، در جامعه باب نكنيد؛ زيرا اين روش افترا به خداوند است، هرچند آن كس كه بناى اين روش را نهاد، آن را به خداوند نسبت ندهد. 1
امام على(ع) مىفرمايد:
هيچ بدعتى در دين پديد نمىآيد مگر اينكه با آن بدعت، سنتى ترك مىشود. پس، از بدعتها بپرهيزيد و با راه راست و جاده آشكار حق باشيد. نيكوترين كار، سنتى است كه ساليانى بر آن گذشته است و درستى آن ثابت باشد و بدترين كار آن است كه تازه پيدا شده است و آيندهاش روشن نيست. 2
به جرئت مىتوان گفت، پيمانشكنى از جمله رفتارهاى رايج در حكومت بنىاميه و يكى از مهمترين ويژگىهاى اخلاق سياسى آنان بود؛ آنان چون دين و سياست را از يكديگر جدا مىدانستند، هرگاه حس مىكردند عمل به پيمانهايى كه با ديگران بستهاند به ضررشان است و اين پيمانها حكومتشان را به خطر مىاندازد، بهراحتى آنها را مىشكستند. اين موضوع يكى از ويژگىهاى رفتارى آشكار حاكمان بنىاميه بود. آنان خلاف قرآن كريم و سنت و سيره اهلبيت(عليهم السلام)، پيمانشكنى را جايز مىدانستند؛ هرچند آنان به ظاهر چنين ادعايى نداشتند، تاريخ از پيمانشكنى بنىاميه، به ويژه از معاويه، نمونهها دارد.