101
4. ترويج پيمانشكنى
هرگاه سنتى از سنتهاى الهى ترك شود و به جاى آن گناه و خلاف شرعى بين مردم رواج يابد، بىشك، با اين كار بدعتى در دين پديد مىآيد؛ بهويژه اگر رواجدهندگان آن كسانى باشند كه خود را جانشين پيامبر اكرم(ص) و حاكم يا رهبر مسلمانان بدانند. به عبارت ديگر، صرف ترك سنت الهى و رواج خلاف آن در جامعه اسلامى آنهم به دست كسانى كه مدعى رهبرى مسلمانان هستند، بدعتگذارى در دين به شمار مىآيد، هرچند آنان بهصراحت مدعى نباشند كه چنين كارى از نگاه دين، حلال و مجاز است.
خداى سبحان مىفرمايد:
به سبب دروغى كه بر زبانتان جارى مىشود [و چيزى را مجاز و چيزى را ممنوع مىكنيد] نگوييد: اين حلال است و آن حرام تا بر خداوند افترا ببنديد. همانا كسانى كه به خدا دروغ مىبندند، رستگار نمىشوند. 1
لفظ «ما» در جمله «لِما تَصِفُ»، مصدريه و كلمه «كذب» مفعول تصف است. پس معناى اين فراز از آيه چنين مىشود: به سبب وصف زبانهاى خود و براى دروغ و افترا به خداوند، نگوييد اين حرام است و اين حلال.
اين آيه شريفه، خطاب به مؤمنان است و مقصود از جمله مورد بحث، نهى از بدعتگذارى در دين مىباشد؛ بدين بيان كه چيزى از