45نمونههاى زيادى هم دارد؛ از جمله محمد بن ادريس شافعى (150 - 204) كه حتى به رفض نيز متهم شد. اين امر منافاتى با تسنن وى كه چيزى جز گرايش عثمانى است، ندارد.
سه- اختلاف شيعه و سنى ابتدا فقط در حكومت بود، ولى بعداً به مسائل فقهى و كلامى و امور سياسى و اعتقادى نيز كشيده شد كه به آن تشيع اعتقادى مىگويند. اين تعريف از شيعه با تشيع به معناى برتر دانستن امام بر عثمان متفاوت است. در اين عقيده، امام از طرف خدا و رسول خدا(ص) منصوب است.
اين نظريهاى است كه در جريان خلافت على(ع) شكل گرفته و در اصل، هويت فكر شيعه را در باب امامت تشكيل مىدهد. اين نظريه، مستند به شواهد متقن و اصيل قرآنى وتاريخى است. 1
عايشه در جريان شورش عليه على(ع) اعتراف كرد كه از رسول خدا(ص) شنيد كه درباره على(ع) چنين فرمود:
علي خليفتي عليكم في حياتي و مماتي فمن عصاه فقد عصاني. 2
على(ع) جانشين من بر شماست در دوران زندگى و بعد از مرگم، هركس با او مخالفت كند با من مخالفت كرده است.
چهار- عثمانيان، كه نسل سلف سنيان بعدى هستند، وضعيتى متفاوت با گروه اول دارند و امام على(ع) را خليفه چهارم مىدانند و تفضيل على(ع) را بر خلفا بدعت مىدانند. لذا در آثار رجالى اهل حديث و حنابله اتهام تشيع، به معناى نقل