3761. گروهى از بنى‌ربيعه به على(ع) وفادار ماندند و با نيزه‌هاى بلند و تيغ‌هاى شهره خود، از او دفاع كردند.
2. شقيق و كردوس، پسر خواجه تغلب، و در آن ميان خالد بن معمّر نيز برخاست و سخن گفت.
3. و سخنان حريث بن جابر، شوراى جنگ را تحت تأثير قرار داد كه اگر حضين بن منذر نمى‌بود، وى به [اولويّت و] مرادش مى‌رسيد.
4. زيرا حضين در ميان ما خطبه‌اى راند كه مشوّق جانبازى و مرگ در راه خداى با جبروت بود.
5. ما مأمور و مجبوريم كه تلخى حقيقت را بچشيم؛ چنان‌كه گويى ما پرنده‌اى كوچك در برابر شاهين صحراييم.
6. پدر او بهترين فرد نامدار و برجسته تيره بكر بن وائل، و در روزهاى هراس‌انگيز، مددكار ديگران بود.
7. پيوند تبارى والا او را بر آورده و برومند كرده و خود نيز مردى است كه تن به ذلّت و خوارى نمى‌سپرد.
به دنبال اين اختلاف كه پايه‌هاى لشكريان على(ع) را به لرزه در آورد، موضوع حكميت تحميلى مطرح شد.
حكميت تحميلى
شواهد تاريخى نشان مى‌دهد كه بسيارى از اصحاب على(ع) كه افرادى ظاهربين بودند، با ديدن صحنه مكر عمرو بن عاص، از ادامه جنگ منصرف شدند و هركس را كه بر ادامه جنگ تأكيد مى‌كرد، متهم مى‌كردند كه شما با قرآن مى‌جنگيد. نظر امام و ياران با بصيرتى چون مالك اشتر، بر ادامه جنگ تا پيروزى