372
فتنه و اختلاف در اردوگاه على(ع)
دسيسه‌هاى معاويه و عمرو بن عاص، در جنگ صفين و عرصه‌هاى ديگر، تأثير خود را بر جاى گذاشت و اردوگاه يك‌پارچه عراقيان را شقه شقه كرد.
يكى از عوامل راه‌يابى اختلاف در لشكر على(ع)، قرار دادن قرآن‌ها بالاى نيزه بود. نصر بن مزاحم، از عمرو بن شمر، از اسماعيل سَدى روايت كرد كه وى گفت: نُوَيرةِ بنِ خالد حارثى مرا حديث كرد كه پسر عمويش نجاشى درباره پيكار صفّين چنين سرود:
1. وَ مَا دُفِنَتْ قَتْلَى قُرَيْشٍ وَ عَامِرٍ
1. كشتگان قريش و بنى‌عامر در صفّين [از فرط زيادى]، تا آن‌گاه كه قرار داورى داوران گذاشته شد، دفن نشده بودند.
2. روز هرير با گروه پيوسته‌اى يمانى، چون سيلى كه از عران فرو ريزد، بر آنان تاختيم و ايشان را فرا گرفتيم.
3. شاميان صبحگاهان كتاب خدا را كه بهترين خواندنى‌هاست، بر سر نيزه‌ها برافراشتند.
4. و به على ندا در دادند. اى پسرعمّ محمد! آيا پرواى آن ندارى كه جهانيان نابود شوند؟