353
3. وَ كَم فارِسٌ كانَ سالَ النَّزال
1. [على كسى است] كه... در راه خدا با تمام گردنكشان و طاغوتان و همه منكران مى‌جنگد و از پاى نمى‌نشيند.
2. چه‌بسا زورآوران نامدارى از كافران را كه شرنگ مرگ چشانده است.
3. و چه‌بسا زبده‌سوارى كه درخواست هماوردى با او را كرد و وى در دم به ميان دوزخيان، به درون دوزخش فرستاد.
4. وقتى [دشمن را] به هماوردى طلبيد، چون شير بيشه‌زار بود كه عزت و شرف را آبرو فزود.
جدايى از على(ع) انحراف از دين
همراهى با على(ع) و يارى آن ولى خدا، تضمين كننده دين و باعث سعادت و نجات انسان و مخالفت و دشمنى با آن حضرت، موجب انحراف از دين است. اين موضوعى است كه در اشعار مخالفان على(ع)، بسيار به چشم مى‌خورد كه در اين بخش به برخى از اظهارات آنان اشاره مى‌كنيم:
نصربن مزاحم از عمر بن سعد و محمد بن عبيدالله نقل نمود كه گفتند: معاويه، به عمرو بن عاص كه در «بيع» از نواحى فلسطين به سر مى‌برد، براى درخواست كمك و همكارى، نامه نوشت؛ چون اين نامه را براى عمرو خواندند، وى با پسران خود، عبدالله و محمد، مشورت كرد و گفت: «نظر شما چيست؟» عبدالله از پيوستن پدرش به معاويه نهى كرد. ولى محمد گفت: «به گروه مردم