352در اسلام و بيشترين آنان از نظر علم و بالاترين آنان در زحمت براى جهاد در راه خدا و مبارزه با اقران و جانفشانى براى حفظ پيامبر(ص) بود. هيچ مسئله مهمى و ناراحتى و مبارزه با شجاعى و فتح قلعه‌اى براى پيامبر(ص) پيش نيامد مگر آنكه على(ع) را به خاطر اطمينانى كه به او داشت و فضيلتى كه از او مى‌دانست، پيش مى‌فرستاد.
يكى از توصيه‌هاى مهم على(ع) به فرزندان و همه شيعيانش، آمادگى براى جهاد در راه خدا بود. آن حضرت در آخرين وصيت خويش فرمود:
...وَ الله الله فِي الْجِهَادِ فِي سَبِيلِ الله بِأَمْوَالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ، فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ فِي سَبِيلِ الله رَجُلَانِ: إِمَامُ هُدًى، وَ مُطِيعٌ لَهُ مُقْتَدٍ بِهُدَاهُ. 1
خدا را خدا را در نظر بگيريد درباره جهاد در راه او با اموال و جان‌هايتان. در راه خدا دو نفر جهاد مى‌كنند: امام هدايت، و مطيع او كه به هدايت او اقتدا مى‌كند.
فضيلت جهاد در راه خدا يكى از امورى است كه در اشعار و شاهكارهاى ادبى قرن اول نيز به چشم مى‌خورد كه عمده آنها در بحث شجاعت على(ع) آمده است. اينك به يكى از آنها، به طور اختصار، اشاره مى‌شود:
وقتى پيك على(ع) براى اخذ بيعت نزد اشعث بن قيس رفت، اشعث، ابتدا تصميم داشت به معاويه بپيوندد. لكن با راهنمايى عده‌اى ديگر تصميم گرفت با على(ع) بيعت كند. از زبان ايشان اشعارى سروده شده است؛ از آن جمله است:
1. يُجاهِدُ فِي اللهِ لا يَنثَني