3465. و هنگامى كه عمرو، به سبب خصلت نكوهيده خود، پرهيزكارى را تحديد و كينه‌ها را زنده نمود تو به خاطر ما در خشم شدى.
6. تو تنها يادگار لؤى بن غالبى و مايه اميد ما كه داراى صفات نيكوى اوئى و خصلت‌هايى كه هنوز به وجود نيامده‌اند.
7. تو در بين ما نگهبان رسول خدا(ص) بودى و به عهدى كه به تو سپرده بود، وفا كردى و كيست اولى به اين عهد از تو؟ كيست؟
8. آيا تو برادر رسول خدا(ص) در طريق هدايت نبودى و وصى او، و به كتاب و سنت از همه داناتر؟
9. پس حق تو، پيوسته در نجد و سپس در يمن بر ما به هم آميخته و بزرگ است.
جمله «فصدرك مشروح» كه در قصيده آمده، اشاره به آيه: (أَ فَمَنْ شَرَحَ اللّٰهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلاٰمِ) است.
پيش‌تر گفتيم كه عبدالله بن عمر نيز در جواب معاويه از نقش على(ع) در صيانت از دين و ساحت مقدس پيامبر اكرم(ص) سخن گفته بود. در همين زمينه از زبان وى اشعار ذيل را سرودند كه گفت:
تَرَكْنَا عَلِيّاً فِي صِحَابِ مُحَمَّدٍ
ما على را ميان ياران محمد تنها گذاشتيم، درحالى‌كه او هر جا به او اميدى مى‌رفت [ميدان را] ترك نمى‌كرد.