314 اِمنَعِ الماءَ مِن صِحابِ عَلِيٍّ

آب را از ياران على بازدار تا آن را نچشند، و زبون مرد، خوار و زار است.

آن گروه را، همچنان‌كه ايشان آن پيرمرد (عثمان بن عفان) را تشنه لب كشتند، بكش كه قصاص، كارى بس زيباست.

از اين دوبيتى مشخص است كه معاويه در اثر تبليغات فراوان، توانسته بود همه افكار را در خصوص قتل عثمان، آشفته ساخته و عليه على(ع) جو كاذب و ناصحيح ايجاد كند. آنچه ملاحظه شد، برخى از اتهاماتى بود كه در خصوص قتل عثمان به على(ع) نسبت داده شد. اما واقعيت چيز ديگرى بود؛ چراكه على(ع) در قتل عثمان دخالتى نداشت. نه تنها اصحاب و دوستان حضرت آن را مى‌دانستند، بلكه بسيارى از مخالفان ايشان نيز به عدم دخالت وى در قتل عثمان گواهى دادند؛ چنان‌كه از بيان فرزندان عمر بن خطاب و نيز سعد وقاص كه از سرداران عمر بوده معلوم شد، آنان نقش على(ع) را در قتل عثمان نپذيرفته‌اند؛ چنان‌كه از اظهار پشيمانى عمرو بن عاص نيز همين مطلب به دست مى‌آيد. وى در بخشى از قصيده جلجليه گفته است:

1. وَ انّا وَ ما كانَ مِن فِعلِنا