1) . شاعرانى كه دو دوره جاهلى و اسلامى را درك كرده و در هر دو دوره شعر سروده‌اند، به شعراى مُخَضرَم مشهور گشته‌اند؛ نابغه جَعدى يكى از اين شاعران است. در نام او اختلاف است و مشهور اين است كه نام اوقيس بن عبدالله بن جعدة بن كعب بن ربيعة بن عامر بن صعصعه و كنيه‌اش ابوليلى و معروف به «نابغه جعدى» است. وى از شاعران و اصحاب پيامبر اكرم(ص) است. وى در دوران جاهليّت نيز خداپرست بود و شرابخوارى و مستى را زشت مى‌شمرد و از بت‌پرستى و قماربازى دورى مى‌جست. بعد از ظهور اسلام بر پيغمبر وارد شد و دويست بيت در مدح حضرت خواند. پيغمبر مسرور شد و دعايش كرد كه «دهانت خورد مباد»: الشعر و الشعراء لابن قتيبة، ص96؛ الاستيعاب، ج1، ص311؛ الإصابة، ج3، ص539. وى از پيروان على بود. پس از رحلت پيامبر(ص) از منزلش بيرون آمد و از حال مردم جويا شد. در اين حال با عمران بن حصين و قيس بن حرمه كه از سقيفه بر مى‌گشتند، ملاقات كرد. پرسيد: «على(ع) در چه حالى است؟» آن دو گفتند: «على(ع) مشغولِ تجهيز پيكر مطهر پيامبر است». در همين جا او در تقدم على(ع) به مقام امامت و ولايت مؤمنان اين ابيات را سرود: قولا لأصلع هاشم إن أنتما لاقيتماه لقد حللتَ أرومَها و إذا قريشٌ بالفخار تساجلت كنتَ الجديرَ به و كنتَ زعيمَها و عليك سلّمت الغداةبامرة للمؤمنين فما رعت تسليمها اى عمران و قيس اگر پيشانى سفيد هاشمى [على(ع)] را ملاقات كرديد. به او بگوييد: هرگاه قريش به فخر و عزت مسجل شود، تو به آن سزاوارتر و زعيم آن خواهى بود. اگر فردا به مقام اميرالمؤمنينى رسيدى، پس نبايد آن را رها كنى. وى عمرش را در ميدان‌هاى نبرد و به زهد و تقوا گذرانيد. در جنگ صفين نيز در ركاب على(ع) بود و علاوه بر جهاد با دشمنان اسلام، به جهاد با نفس پرداخت و مدام مشغول نماز و تلاوت قرآن و تسبيح بود. وى در حكومت عبداللَّه بن زبير دار فانى را وداع گفت. به نقلى وى در كوفه ساكن شد و معاويه او را با يكى از واليانش به اصفهان اعزام كرد. او در سال هفتاد هجرى در اصفهان از دنيا رفت. گفته شده سن او در هنگام وفات 180 سال بوده و بعضى 240 سال گفته‌اند: الاستيعاب، ج4، ص1516؛ اسدالغابه، ج5، ص2؛ اعيان الشيعه، ج8، ص65.