29شاعران قرن اول هجرى را مىنگريم كه چگونه مديحه و مرثيه را سر دادند و چون شمشير بُرّانى از پيشوايان دين حمايت كردند و شعرشان تير آتشينى بود در جگر دشمن. بىجهت نيست كه شيعه و سنى از پيامبر اسلام(ص) نقل مىكند كه فرمود:
«إنِّ مِنَ الشِّعرِ لَحِكمَةً وَ إنّ مِنَ الْبَيانِ لَسِحراً» 1؛ «همانا پارهاى از شعرها حكمت است و برخى بيانها همچون جادو اثر مىگذارد». ازاينرو رسول اكرم(ص) شاعران را براى مدح كردن پاكان و نكوهش مخالفان تشويق مىكرد؛ چنانكه خود ايشان شعر مىخواند و از ديگران مىخواست كه شعر بخوانند هنگامى كه عَمرو بن سالم 2