25آنها] عمل نمىكنند؟! مگر كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام مىدهند و خدا را بسيار ياد مىكنند.
ناگفته نماند كه در آيات فوق، به شعر جاهليت و شعر غير مسئول حمله شده است. به اشعارى كه در خدمت هوسهاى شخصى با هدف جنگ و خونريزى، وصف امور شهوانى، مدح ستمگران و تملق از حاكمان جائر، فخرفروشىهاى بيجا و هجوگويى است و قابل پياده شدن در عمل نيست، غير مسئولانه گفته مىشود كه محصول خيالبافى و مورد حمله قرآن است. اگرچه قرآن در حال خشكاندن ريشه آنها بود، بعدها خلفا آن را زنده كردند و به شاعران مُطرب، كيسههاى زر دادند. اما شعر مفيد مورد تأييد قرآن و اولياى دين است؛ چنانكه از استثنا در آيه اخير روشن مىشود.
اصولاً سخنى كه از روى وهم و خيال باشد، در اسلام مذموم است. ولى بيان حقائق، در هر قالب كه باشد، ممدوح و پسنديده است.
گفتهاند كه كعب بن مالك به خدمت حضرت رسول(ص) رسيد و پرسيد: «نظر شما درباره آياتى كه در سوره شعرا درباره شاعران وارد شده چيست؟» حضرت پيغمبر(ص) فرمود: «به حقيقت كه شما با شمشير زبان در جهاديد». 1
شعر، زبان احساس آدمى است كه شاعران خوشقريحه و نغزگوى، با استخدام زيباترين و جذابترين واژهها و عبارات، دقايق حِكمى و عرفانى را در قالبى شورانگيز و دلنواز، بيان مىكنند.
اين هنر شعر است كه حقيقت را جلوهگر مىكند و فضائل اخلاقى و امور