235ابوجعفر نيز گفت: انس را ديدم كه مشغول خوردن بود و لقمه‌هاى بزرگى مى‌گرفت و بيمارى برص در او نمايان بود و [براى اينكه برص را مخفى بدارد] خَلوق ¹ مى‌ماليد و گفتار عِجلى را كه بالا ذكر شد، ابوالحجاج مزّى در كتاب تهذيب خود (به‌طورى‌كه در خلاصه خزرجى، صفحه 35 مذكور است) حكايت نموده و سيد حِميَرى موضوع اصابت نفرين را در قصيده لاميّه خود به نظم در آورده كه دو بيت آن چنين است:

في رَدّه سَيِّدَ كُلِّ الوَرى

در جواب رد دادن انس به سرور تمامى مردم، يعنى كسى كه مولاى ايشان است در كتاب آسمانى.

خداى عرش از راه هدايت او را بازداشت و با مرض عبرت‌انگيز برص معيوبش ساخت.

زاهى، يكى از شعراى غدير در قرن چهارم، در قصيده خود چنين سروده است:

1. ذاكَ الَّذِي استَوحَشَ مِنهُ انَسُ

1. آن كسى است كه انس را از شهادت دادن حق متوحش ساخت و در نتيجه به مرض برص مبتلا شد.