220دارقُطنِى حكايت كرده است. 1
با سندهاى فوق كاملاً آشكار شد كه كلمه مولا به معناى رهبريت و سرپرستى جامعه است؛ به هين دليل در بيشتر سندهاى فوق، موضوع بيعت با على مطرح شده است.
دفاع على(ع) از ولايت و خلافت
به دنبال غصب خلافت على(ع)، ضمن اينكه آن حضرت براى جلوگيرى از فتنههاى داخلى و هجوم دشمنان خارجى با خلفاى پيش از خود همكارى لازم را داشت و آنان را در امور مختلف راهنمايى مىفرمود، لكن براى اثبات حق خود نيز كوششهاى لازم را داشت. در منابع معتبر شيعه و سنى احتجاجات و مُناشِدَههاى على(ع) و ديگر خاندان نبوت و تعدادى از اصحاب به صورت فراوان به ثبت رسيده است كه به برخى از آنها اشاره مىشود:
1. مناشده اميرالمؤمنين(ع) در روز شورا (سال 23 يا آغاز سال 24)
خوارزمى حنفى در صفحه 217 مناقب، روايتى را با سلسله سند معتبر نقل كرده است كه حارث بن محمّد، از ابىالطفيل عامر بن واثله نقل كرد كه گفت:
من در روز شورا دربان بودم و على(ع) در خانه (محل اجتماع و شورا) بود. شنيدم كه به آنها مىفرمود: «من به طور مؤكّد بر شما احتجاج و استدلال خواهم كرد؛ به چيزى كه هيچ فرد عرب و غير عربى از شما نتواند آن را دگرگون كند». سپس فرمود: «شما را سوگند مىدهم به خدا، كه آيا ميان شما كسى