183فرمود: (أَ جَعَلْتُمْ سِقٰايَةَ الْحٰاجِّ وَ عِمٰارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ...) .

داستان اين مفاخره، و نزول اين آيه را در شأن آنان، عده زيادى از حُفّاظ و دانشمندان و مفسران در كتب خود آورده و باتحقيقات دامنه‌دارى كه درباره راويان اين حديث و سلسله سند آن نموده‌اند، آن را معتبر دانسته‌اند. ¹

6. (إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا). (مريم: 96) ²

ابو اسحاق ثعلبى، در تفسير خود، به اسنادش از بَراء بنِ عازِب روايت كرده ³ كه گويد: رسول خدا(ص) به على بن ابى‌طالب(ع) فرمود: اى على بگو: «اَللّهُمَّ اجعَل لِي عِندَكَ عَهداً وَ اجعَل لِي فِي صُدورِ المؤمِنِينَ مَوَدَّةً»؛ خداوندا براى من در پيشگاه خودت عهدى قرار ده و در دل‌هاى مؤمنين دوستى و محبتى براى من جايگزين فرما. بعد كه على مرتضى(ع) اين دعا را خواند، اين آيه نازل شد: (إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا...) .

خطيب خوارزمى در حديثى از على بن ابى‌طالب(ع) نقل مى‌كند كه آن حضرت فرمود: مردى به من رسيد و گفت: «اى على! من تو را به خاطر خدا دوست دارم». من به خدمت پيامبر(ص) آمدم و گفتم: «يا رسول الله مردى به من اين چنين گفت». حضرت فرمود: «اى على شايد تو درباره او كار خوبى انجام داده‌اى!» گفتم: «يا رسول الله من هيچ خدمتى به او نكرده‌ام». پيامبر(ص) فرمود: