181از مفسران نقل كرده‌اند كه اين جمله از آيه مباركه (فَمِنْهُمْ مَنْ قَضىٰ نَحْبَهُ) درباره حمزه و ياران او نازل شده است. آنان با خداوند پيمان بسته بودند كه به ميدان نبرد پشت نكرده و از دشمن روى نگردانند. در نتيجه روبه‌روى دشمن ايستاده و تا آخرين قطره خون خود جنگيدند تا كشته شدند. جمله ديگر آيه (وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ) درباره على بن ابى‌طالب(ع) است كه در مسير جهاد خود حركت كرد و از مسير منحرف نشد و تغيير جهت نداد و قدم جاى قدم گذشتگان خود نهاد.

ابن حجر ¹ گويد: هنگامى كه على بن ابى‌طالب(ع) در مسجد كوفه روى منبر سخن مى‌گفت، شخصى از او درباره اين آيه سئوال كرد: (مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجٰالٌ صَدَقُوا مٰا عٰاهَدُوا اللّٰهَ عَلَيْهِ) . حضرت فرمود: «خداوندا بخشايش تو را خواهانم. اين آيه درباره من و عمويم حمزه و پسرعمويم عبيدة بن حرث بن عبدالمطلب نازل شده است. اما عبيدة در جنگ بدر شهيد شد و حمزه در روز احد در راه خدا شهيد گرديد. اما من، در انتظار بدبخت‌ترين افراد امت هستم كه اين محاسنم را از خون سرم رنگين كند. اين پيمانى است كه دوست من ابوالقاسم محمّد بن عبدالله(ص) با من بسته و برايم پيش‌بينى كرده است.

5. (أَ جَعَلْتُمْ سِقٰايَةَ الْحٰاجِّ وَ عِمٰارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جٰاهَدَ فِي سَبِيلِ اللّٰهِ لاٰ يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللّٰهِ). (توبه: 19) ²

طبرى به اسنادش از انس روايت كرده ³ كه وى گويد: عباس و شيبه (فرزند