177شنيدم كه: دعاى تو مستجاب شد؛ به تحقيق كه تو خدا را به اسم اعظم خواندى. پس خوابيدم. چون به خواب رفتم، در خواب حضرت رسالت پناهى(ص) را ديدم كه دست مبارك خود را بر بدن من ماليدند و فرمودند كه اين اسم اعظم را محافظت كن. به درستى كه تو بر خير و خوبى هستى. چون بيدار شدم، خود را صحيح و سالم يافتم؛ چنانكه مىبينى. پس خداى تعالى تو را جزاى خير دهد». 1
فضايل و امامت على(ع) در آيات و روايات
بدون شك، علىبن ابىطالب(ع)، وصى و وزير و جانشين و خليفه بلافصل رسول خدا(ص) و رهبر مسلمانان بعد از پيامبر اكرم(ص) است. ولايت على(ع) و رهبريت آن حضرت براى امت، از نظر وضوح و روشن بودن، مانند خورشيد آسمان است؛ چنانكه تمام فرق شيعه و بسيارى از اهلسنت كه داراى بصيرت و انصافاند، بدان اعتراف دارند. اين موضوع سبب رفعت شأن و منزلت على(ع) نزد پروردگار شده و خداوند عالم با فرستادن آياتى در قرآن، منزلت والاى حضرت را بيان فرموده است. برخى از اين آيات، چنانكه خواهد آمد، بر ولايت امام على(ع) نيز دلالت دارد.
منزلت و رتبه بىنظير على(ع) نيز همانند ديگر موضوعات زندگى آن امام همام، در اشعار و ادبيات قرن اول، از جمله در اشعار بسيارى از مخالفان ايشان نيز منعكس شده است. اينك از باب نمونه به برخى از دلايل امامت و خلافت و برخى اشعار اشاره مىشود: