861. محدوده كعبه خصوصيات فراوان فقهى دارد: در تمام روى زمين تنها اين سرزمين است كه هركس بخواهد از بيرون وارد آن شود (حتى در غير موسم حج) بايد ابتدا در يكى از مواقيت احرام بسته سپس وارد گردد. ازاينرو، ورود غير مسلمان به حرم ممنوع است؛ چون بايد احرام ببندد و احرام از كافر متمشى نمىشود.
تنها كسانى كه مكرراً تردد دارند، مانند رانندهها و امثال آنها مستثنا هستند. حتى كسى كه قصد تجارت يا غير تجارت دارد؛ مثلاً مىخواهد براى درمان به بيمارستان مكه مراجعه كند يا براى ديدار دوستش وارد مكه شود، گرچه در موسم حج نباشد نيز بايد احرام ببندد.
2. امن بودن اين محدوده، علاوه بر برقرار ساختن امنيت تكوينى قبل از اسلام (آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ)، بعد از اسلام نيز ضمن حفظ همان امنيت تكوينى، يك سلسله دستورات امنيت تشريعى نيز داده شد كه: (مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً).
اين جمله به صورت ماضى استمرارى (كان آمناً) بيان شد و نفرمود: «من دخله أمن»؛ زيرا همواره در آنجا امنيت تشريعى حكمفرماست و اختصاصى به مسئله تهاجم ابتدايى ندارد كه هركس وارد شد نبايد او را اذيت كرد. بلكه اگر كسى مستحق عقوبت باشد و به آنجا پناه آورد، تا در آنجا جرمى را مرتكب نشود، در امان است و نمىتوان حدى را بر او جارى ساخت.
پس آزار و ايذاى كسى كه به حرم وارد شده، حرام است. مگر آنكه در خارج، جنايتى كرده و به حرم پناهنده شده باشد كه در اين صورت بخشى از ايذا جايز است؛ گرچه بخش ديگر حرام است و اگر در خود حرم مرتكب جرمى شد، هيچگونه ايذايى بر او حرام نيست؛ البته در حد اجراى حدود.
اما ايذايى كه درباره او جايز است، عبارت از اين است كه: خريد و فروش، پناه دادن، اجاره يا عاريه دادن خانه، غذا دادن يا فروش غذا به او ممنوع است. جواز اينگونه اذيتها، به خاطر واداركردن او به خروج از حرم است تا حدود الهى در