236نيز گرديده است.
اگر در قرون گذشته كتاب‌هايى مانند «منهاج‌السنه» نوشته مى‌شد، امروز نه‌تنها از طريق كتاب‌هاى فراوان و مقاله‌هاى متنوع، بلكه از راه «اينترنت» و «ماهواره» نيز مطالبى به ظاهر علمى و متناسب با فرهنگ روز، در سراسر دنيا بر ضد شيعه منتشر مى‌گردد و در بعضى از كشورها همان مطالب بى‌اساس و افتراهاى خانمان برانداز، به صورت متون درسى به دانش‌آموزان تدريس 1 و تخم بدبينى نسبت به شيعه از دوران كودكى در دل‌ها افشانده مى‌شود و از طريق نوار به درون خانه هر شهرنشين و روستايى راه پيدا مى‌كند.
به قول يكى از شخصيت‌هاى با اطلاع، تنها در بيست سال اخير، بيش از سيصد جلد كتاب برضد شيعه منتشر گرديده است 2 و اگر در قرن يازدهم و دوازدهم - كه به نظر مى‌رسد مواجهه صفويه با سلاطين عثمانى در متهم ساختن شيعه بى‌تأثير نبوده است - چنين برنامه‌هايى اجرا و از نظر افكار عمومى مورد قبول واقع مى‌شد، در قرن معاصر همان تهمت تكرار مى‌شود و در ذى‌حجه سال 1362ه .ق مطابق با سال 1322ه .ش پنجاه و شش سال قبل، حادثه قتل ابوطالب يزدى به همان اتهامِ آلوده‌كردنِ بيت شريف رخ مى‌دهد 3 و خبرگزارى‌هاى كشورهاى اسلامى آن را به‌عنوان مهم‌ترين خبر روز، پخش مى‌كنند و همين حادثه بود كه موجب قطع رابطه ايران و سعودى و محروم‌شدن حجاج ايرانى از شركت نمودن در مراسم حج به مدت پنج سال گرديد و... .
وقوع اين حوادث و پيدايش اين اتهامات و افتراها، گرچه ضربه هولناكى است بر كيان اسلام و جريحه التيام‌ناپذيرى است بر پيكر آيين، ولى هولناك‌تر از آن، وجود زمينه پذيرش اين اتهامات از سوى افكار عمومى و تلقى اين افتراها به صورت يك واقعيت درباره جهان شيعه است. خطرناك‌تر از وقوع اين نوع حوادث، بُعد ديگر آن است كه مورخ معاصر سعودى اشاره كرده است:
وشد ما يؤسفني أنْ يَتَوَهَّم الْعامَّة إلى الْيَوْم أنّ شيعة العجم لا يتمّ حجهم في مذهبهم