122گرفتن امام و مأموم است، اما آيا مطالب ياد شده از قراين جايز بودن اقامه نماز جماعت دايره‌اى محسوب نمى‌شود؟
در پاسخ بايد گفت: شكى نيست كه طواف دايره‌اى صورت مى‌پذيرد اما نشانه‌اى در دست نيست كه ثابت كند مسجدالحرام در عصر ابراهيم(ع) به شكل دايره بنا نهاده شده است و حتى اگر چنين باشد دليل جايز بودن نماز جماعت به صورت دايره‌اى به‌شمار نمى‌آيد.
تا اينجا دو اشكال از اشكالات ياد شده در كلام فقها، بررسى گرديد، اما اشكال سومى نيز وجود دارد و آن اينكه:
سه - نبايد حائلى ميان امام و مأموم قرار گيرد.
از شرايط صحت نماز جماعت اين است كه در ميان امام و مأموم، حائلى مانع از ديدن امام نشود.
محقق مى‌گويد: اگر در ميان امام و مأموم حائلى باشد كه مانع از ديدن امام گردد، نماز جماعت صحيح نيست.
صاحب جواهر مى‌گويد: به نظر مى‌رسد اين مسئله مورد اجماع است و در «الذخيرة»، «صريح الخلاف»، «المنتهى» و «المدارك» به آن اشاره شده است.
روايت صحيح زراره از امام باقر(ع) اين مطلب را تأييد مى‌كند. در اين روايت آمده است:
اگر قومى نماز بگزارند و ميان آنها و امام حائلى غير قابل عبور قرار گيرد، آن امام صلاحيت امامت آنها را ندارد و هر صفى كه افراد آن به امام جماعت اقتدا كنند و ميان آنها و صف جلو، حائلى غير قابل عبور باشد، نمازشان صحيح نيست؛ اگر در ميان نمازگزاران، پوشش يا ديوارى باشد، نمازشان صحيح نيست مگر كسانى كه از حائل‌هاى در باشند.
زراره مى‌گويد: