135در همان محل دفن كردند و بعد از آن، عرب قبر او را [همه ساله] به خاطر خيانتش، سنگسار مى‌كرد. حتى اين كار به صورت ضرب‌المثل در آمد؛ چنان‌كه يكى از شعرا، كه با فرزدق مخالف بوده، مى‌گويد:
اذا مات الفرزدق فارجموه
كما ترمون قبر أبى رغال
هنگامى‌كه فرزدق از دنيا مى‌رود [قبر] او را رجم كنيد؛ همان‌گونه كه قبر ابورغال را رمى مى‌كنيد.
همان مورخ در نقل ديگرى مى‌گويد:
بعضى گفته‌اند: «ابورغال كسى بود كه در عصر پيامبر(ص)، در مأموريتى كه از سوى آن حضرت در امر جمع‌آورى زكات داشت، خيانت كرد. قبيله‌اش (بنى‌ثقيف) او را كشتند و هر سال قبرش را رجم مى‌كردند و در اين زمينه، اين شاعر گفته است:
ارْجُمُ قبره فى كلّ عام
كرجم الناس قبر أبى رغال 1
اين احتمال نيز وجود دارد كه ابورغال، نام دو نفر بوده باشد: يكى در زمان ابرهه و ديگرى در دوران حكومت اسلامى پيامبر(ص) در مدينه و هر دو خيانت كردند و قبر هر دو را سنگسار مى‌كردند.
طبرى نيز در كتاب معروف تاريخ خود، داستان ابرهه و ابورغال را نقل كرده، بعد از ذكر مرگ او در محلى به نام «مغمّس»، مى‌گويد: «فرجمت العرب قبره فهو القبر الّذى يرجم». 2
در سفينة البحار، در داستان ابولهب، (واژه لهب) آمده است:
بعد از مرگ ابولهب، جسد او سه روز گنديده به روى زمين افتاده بود تا اينكه آن را در بعضى از ارتفاعات مكه (سر راه عمره) زير سنگى دفن كردند و بعد از نشر اسلام، قبر او را سنگباران مى‌كردند!
از اين تعبيرات استفاده مى‌شود كه عرب، قبل و بعد از اسلام، قبور افراد منفور را رمى مى‌كردند و ظاهراً آن را از رمى جمرات گرفته بودند و در هيچ‌يك از اين تواريخ، ديده نشده است كه ستونى بالاى قبور مزبور ساخته باشند و آن را رمى كنند. بلكه