150مىفرمايد: «و هرگاه در امرى نزاع كرديد، آن را به خدا و پيامبر بازگردانيد؛ اگر به خدا و روز رستاخيز، ايمان داريد. اين [كار براى شما] بهتر و عاقبت و پايانش، نيكوتر است» و مفاد اين آيه، تقديم سمع و شرع بر عقل است... .
در پاسخ به اين دليل، مىگوييم:
اولاً: ظاهر اين آيه، مواردى را شامل مىشود كه نزاع، بعد از اعتقاد به خدا و رسول باشد؛ وگرنه رجوع به كتاب و سنت، دور است.
ثانياً: بعد از رجوع به كتاب خدا و سنت رسول، پى مىبريم كه در برخى موارد، ارجاع به حكم عقل داده شده است كه در جاى خود، به آنها اشاره خواهيم كرد.
ثالثاً: خداوند متعال قبل از اين آيه، مىفرمايد: (أَطِيعُوا اللّٰهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ) ؛ «اطاعت كنيد خدا را! و اطاعت كنيد پيامبر [خدا] و پيشوايان [معصوم] خود را». (نساء:59)
پس معلوم مىشود كه مورد نزاع كه بايد در آن، به خدا و رسول رجوع كرد، مسائل عملى است كه به اطاعت مربوط مىباشد؛ نه مسائل اعتقادى.
دليل دوم
همچنين او مىگويد:
انّ العقل يصدق الشرع في كل ما اخبر به بينما الشرع لم يصدق العقل في كل ما ذهب اليه... . 1
همانا عقل، شرع را در آنچه خبر داده، تصديق مىكند؛ درحالىكه شرع، عقل را در همه آنچه درك كرده، تصديق نمىكند... .
در پاسخ به اين دليل، مىگوييم:
اولاً: عقل، تمام آنچه را از ناحيه شرع رسيده است، گرچه بهطور كلى، تصديق