68نمونهاى از اين آيات، كه با فعل امر همراهى با سفراى الهى و اوصياى معصوم را توصيه مىكند، آيۀ «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ كُونُوا مَعَ الصّٰادِقِينَ» است.
3. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: هر كس قبر مرا زيارت كند، شفاعت من بر او واجب مىشود. كسى كه من يا يكى از فرزندانم را زيارت كند، روز قيامت به ديدار او خواهم رفت و از وحشتهاى آن نجاتش خواهم داد.
4. علماى شيعه و سنى با استناد به توصيهها و تأكيدات فراوانى كه دربارۀ زيارت شده است، فتوا به استحباب زيارت دادهاند.
5. معرفت مزور و آگاهى از منزلت او مورد سفارش و تأكيد بسيارى از روايات است. سرّ اين كه توصيه كردهاند زيارت با معرفت باشد، آن است كه آنچه مايۀ كمال زيارت مىگردد، معرفت و شناخت مقام مزور است، نه اعمالى بىروح و همراه با غفلت، كه به سياحت شباهت بيشترى دارد تا زيارت و ثوابهاى اخروى و آثار دنيوى كه در روايات آمده، بر زيارت واقعى مترتب است.
6 . زيارت به عنوان شاخصى براى كسب فيض و دور نيفتادن از وادى رحمت ضرورى است. اهميت اين ارتباط به حدى است كه خداوند تعبيرهاى گوناگون و مؤكدى به كار گرفته است. به اين بيان كه بعد از امر به اصل اتصال «مٰا أَمَرَ اللّٰهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ » با تعبير تمسك كه اخذ با قدرت است از آن ياد مىكند: «فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِي أُوحِيَ إِلَيْكَ » ؛ پس به آنچه به سوى تو وحى شده است، محكم چنگ بزن. و از اين حد هم فراتر رفته، واژۀ اعتصام را كه در چنگ زدن و رها نكردن است به كار برده است:
«وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّٰهِ جَمِيعاً».
7. زيارت كه واقعيتى اصيل و خارجى است، نه ذهنى و خيالى، آثار و بركات فراوان وجودى دارد و از سه ركن مركب است، اول: زاير به معنى شخصى كه ميل به چيزى يا كسى دارد. دوم: مزور يعنى شخص يا چيزى كه ميل به سوى اوست. سوم:
خصيصهاى نفسانى به نام گرايش قلبى كه با تكريم و تعظيم و انس گرفتن با مزور همراه است.