564كه مى‌فرمايد: «قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبىٰ»؛ ¹ بگو از شما تقاضاى اجر و مزدى نمى‌كنم مگر مودت ذوى القربى را. واضح است كه يكى از طرق ابراز علاقه و مودت به اقرباى پيامبر صلى الله عليه و آله ، احداث بنا بر قبور و تعمير قبور ايشان مى‌باشد؛ زيرا مودّت و محبّت بروز و ظهور دارد.

خداوند متعال در قرآن كريم اجازه داده كه خانه‌هايى كه در آنها ياد خدا شده، رفعت پيدا كند، آن‌جا كه مى‌فرمايد: «فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهٰا بِالْغُدُوِّ وَ الْآصٰالِ* رِجٰالٌ لاٰ تُلْهِيهِمْ تِجٰارَةٌ وَ لاٰ بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ »؛ ² در خانه‌هايى كه خدا رخصت داده، رفعت يابد و در آن، ذكر خدا شود و صبح و شام در آن تسبيح ذات پاك او كنند. پاك مردانى كه هيچ كسب و تجارت آنان را از ياد خدا غافل نگرداند.

استدلال به آيۀ فوق متوقف بر بيان دو امر است:

الف) مقصود از بيوت چيست؟

در بيان لفظ «بيوت» يادآور مى‌شويم كه مفاد لفظ ياد شده منحصر به «مساجد» نيست؛ بلكه اعم از مساجد و اماكنى است كه در آنها ياد خدا مى‌شود، همانند بيوت انبيا و ائمه عليهم السلام . بلكه مى‌توان مراد از بيوت را غير از مساجد دانست؛ زيرا بيت به معناى بنايى است كه داراى چهار ديوار و سقف باشد، همانند بيت اللّٰه الحرام. ³

همچنين در قرآن مى‌خوانيم: «وَ لَوْ لاٰ أَنْ يَكُونَ النّٰاسُ أُمَّةً وٰاحِدَةً لَجَعَلْنٰا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمٰنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ »؛ ⁴ و اگر نبود كه همۀ مردم يك نوع و يك امّت‌اند، ما سقف خانۀ آنان كه به خدا كافر مى‌شوند از نقرۀ خام قرار مى‌داديم». از اين ادله استفاده مى‌شود كه بيت در لغت عرب، منحصر به مساجد نيست؛ بلكه به اين معناست: «بنايى كه داراى سقف باشد».