492
جايگاه اهل بيت و امام به عنوان حافظ دين
امام على بن موسى الرضا عليه آلاف التحية و الثناء در سال 201ق وارد ايران شدند و در مسجد جامع مرو خطبه‌اى قرائت فرمودند كه يكى از زيباترين تعريف‌ها از اصل و اساس امامت به عنوان ولايت كليۀ الهيه مى‌باشد. 1
حاصل اين خطبۀ شريف سه نكتۀ مهم است كه در بحث امامت هر سۀ آنها با قرآن هماهنگ است:
الف) امامت عهده دار تبيين، تعليل، اجرا، حمايت و دفاع از احكام و حكم الهى در دايرۀ تشريع و تنظيم كنندۀ رابطۀ اسماء حسناى الهى و برخوردارى از ولايت كليۀ الهيه در مدار تكوين است.
ب) چنين مسئوليتى مستلزم داشتن برترين علم و والاترين قدرت عادلانه است.
ج) چنين مقامى اكتشافى و درخواست كردنى نيست، بلكه موهبت الهى است (عصكمم اللّٰه من الزلل) بنابراين او حجت ويژۀ الهى بر مردم است، لذا اطاعت از او بى قيد و شرط واجب على الامه است. و لذا يكى از شيعيان زمان امام صادق عليه السلام به نام حمزه الطيار به آن حضرت گفت:
اگر شما انارى را نصف كنى و بگويى كه نصف آن حلال و نصف آن حرام است، بدون چون و چرا مى‌پذيرم. 2 آن وقت ميان ما و برادران اهل سنت بسيار متفاوت است. آن‌جا كه صاحب شرح المقاصد ضمن بر شمردن شرايط امامت مى‌گويد: «لا ينعزل‌الامام بالفسق». 3
اين ادعاهايى كه اكنون از طرف عده‌اى بى‌خبر از آيات و روايات، همانند وهابيت مطرح شده است، اولاً مسموع نيست، چون مخالف قرآن است. ثانياً امام كامل شامل رسول خدا و اهل البيت و ائمۀ هدىٰ تا حضرت ولى عصر عجل اللّٰه فرجه الشريف