463مقدس پيامبر و ائمۀ اطهار عليهم السلام در شكل‌گيرى زيارت به عنوان يك ارزش دينى و اجتماعى بسيار مهم بوده است.
الگوهاى رفتارى كه در مناسك زيارتى در اماكن مقدس از افراد سر مى‌زند؛ نشان از اعتبار ارزشى است كه در يك جامعه براى آن پديدۀ مقدس قائل هستند. در واقع اين رسوم معنوى و اخلاقى با توجه به ارزش‌هايى كه در فرهنگ آن جامعه معنا يافته، قابل درك است. الگوهاى رفتارى در زيارت، به سبب ارزش‌هاى والاى نهاد دينى در جامعه در تراز بالاى رسوم اخلاقى جا دارد و با ضمانت اجرايى صحيح همراه است و در جامعه‌شناسى اين الگوى رفتارى با توجه به ساختار فرهنگى براى اعضاى آن جامعه معنادار است.
زيارت و الگوهاى رفتارى آن به صورت يك خط پيوستارى از ارزش‌هاى اجتماعى بر روى شخصيت اجتماعى اثر مى‌گذارد؛ در اين خط پيوستار زيارت به عنوان ارزش اخلاقى نيرومند در افراد مؤمن و معتقد درونى شده است. نقض اين ارزش در نزد افراد جامعه نوعى خطا و شرم تلقى مى‌گردد. در اين الگوى رفتارى شخص تعهد وجدانى دارد؛ كه آنها را محترم شمارد و جامعه نيز فعالانه شرايط ايفاى اين تعهد را تأمين مى‌كند. در مقابل افرادى كه به اين مسأله اهميت نمى‌دهند، در آن‌سوى خط پيوستار مورد نكوهش قرار مى‌گيرند. در اين طبقه‌بندى از ارزش‌ها، الگوهاى رفتارى زيارت براى احترام گذاشتن و انجام دادن با يك فشار وجدانى همراه است، اين مسأله درونمايۀ اخلاق شخصى فرد را مى‌سازد.
زيارت و الگوهاى رفتارى آن به نوعى از لحاظ كاركردى كه در تقويت انسجام و دين پرورى در جامعۀ اسلامى دارند، از اهميت در طبقه‌بندى ارزش‌هاى اجتماعى برخوردارند. در جامعۀ اسلامى براى اين‌كه دين‌باورى و اعتقادات دينى در جامعه تقويت گردد؛ برپايى مراسم‌ها و مناسك زيارتى با توجه به مكان و زمان خاص در اماكن مقدس، تبليغ و ترغيب مى‌شود. اين فرايند در واقع ارزش اجتماعى زيارت را