446مشقت‌هايى كه در راه اين محبت است. مگر مى‌توان از دشت‌ها به سوى خانه و ديار محبوب گذر كرد و تيغ بيابان و خار مغيلان را در پاى نديد؟!
اين خصيصۀ عشق است... و صد البته كه همۀ اينها در راه «دوستى»، روا و شيرين مى‌باشد كه گفته‌اند: «هر چه از دوست مى‌رسد نيكوست».
بعضى‌ها خدمت ائمه مى‌رسيدند و ابراز مى‌كردند: ما، شما اهل بيت را دوست مى‌داريم. و آنان پاسخ مى‌دادند: پس آماده سختى باشيد و تن‌پوشى از فقر و محروميت براى خود آماده سازيد.
«من أحبّنا أهل البيت فليعد للفقر - أو للبلاء - جلباباً» 1 به قول معروف: «البلاء للولاء».
12. محبت، پشتوانه زيارت
آن‌كه عشق و شوق داشته باشد،به زيارت هم مى‌رود. براى عاشق شايق، نه تنها خود محبوب، جالب و جاذب است، بلكه هر چيزى هم كه به گونه‌اى رنگ تعلق و رايحۀ انتساب به او را داشته باشد، مطلوب و جاذبه‌دار است و دلداده را به سوى خود مى‌كشد. در زيارت چنين است. چگونه مى‌شود كه عاشق خدا و دوستدار پيامبر و اهل بيت، و محب صالحين و صديقين و شهدا و اولياء اللّٰه، شوق ديدار خانۀ خدا و بيت اللّٰه و مزار و مرقد و خانه و شهر و ديار معشوق را نداشته باشد و شيفتۀ ديدار كعبه و مدينه و مزار ائمه و قبور صالحين و شهرهاى خاطره‌آميز و شوق‌انگيزى كه ريشه در فرهنگ دينى ما دارد نباشد؟!
به گفتۀ مرحوم علامه امينى: «اگر مدينۀ منوره، حرم محترم الهى شمرده شده و در سنت نبوى، براى مدينه و خاكش و اهلش و مدفونين آن‌جا ارزش‌هاى فراوان بيان شده است، به خاطر همان انتساب به خدا و پيامبر است. بر مبناى همين اصل، هر چيز ديگرى هم كه نوعى تعلق و انتساب به پيامبران و اوصيا و اولياى الهى و صديقين و