411آشناست؟ در زيارت، به «منفعت» بايد انديشيد يا به «معرفت»؟ زاير، «عاشق» است يا «جهانگرد»؟
زيارت، «دخل» است يا «خرج»؟ زيارت، عملى عبادى است، يا جنبۀ «سياسى» هم دارد؟ زيارت، ساخته و پرداختۀ شيعيان است، يا اصلى است كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله ، منادى آن است و ريشه در متن دين دارد و عقل، پشتوانۀ آن است و عرف، حامى آن و ملت‌ها و اقوام بشرى عامل به آن؟!
تمام اينها و مطالب و مسايل ديگرى، انگيزۀ آن است كه از ميان آن همه زمينه‌ها و دستورالعمل‌ها و برنامه‌ها كه اشاره مى‌شود و در فضاى تربيتى دين و مكتب وجود دارد، در اين مقاله به مقولۀ «زيارت» از ديدگاه عقلى و قلبى و نيز روايات ائمۀ اطهار بپردازيم.
معناى زيارت
زيارت يعنى در حوزۀ اشراقات الهى قدم گذاردن و در درياى رحمت و فيض رحمانى غوطه‌ور شدن.
زيارت يعنى تجليل و تكريم از مقام شهيد جان‌باختۀ در راه حق؛
زيارت يعنى اداى احترام به پيكرۀ دين و مجسمۀ تقوا؛
زيارت يعنى دلدادگى و دلباختگى به محبوب، و از دست دادن خودى و خودبينى و فانى شدن در راه هستى حبيب.
زيارت يعنى آيينۀ تمام نماى خدا را ديدن و به ديدار جمال يار مشرّف شدن.
اهميت فلسفى تقدس زيارتگاه ائمه
1. زيارتگاه ائمه محل نزول ملائكه
زيارتگاه ائمۀ اطهار، محل نزول ملائكۀ رحمت الهى است. آن‌جا عبادتگاه صالحان و درياى پاكى است. آن‌جا خلوتگه راز است. خلوتى براى تفكر و انديشه، خلوتى براى توبه و انابه.