380وقتى مزور، در خاطر زاير باشد، زاير هم در خاطر مزور است. هنگامى كه انسان به پيامبر و امام معصوم سلام مى‌دهد، آنها نيز جواب مى‌دهند و توجه دارند. در زيارتنامه‌ها، در موارد متعددى چنين تعبيرى وجود دارد كه خطاب به مزور گفته مى‌شود: «أشهد أنّك تشهد مقامى و تسمع كلامى و تردّ سلامى»؛ يعنى شهادت مى‌دهم كه تو شاهد اين مقام و موقعيت زيارتى من هستى و سخنم را شنيده و سلامم را پاسخ مى‌گويى.
از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده است: «خداوند فرشتگانى دارد كه در روى زمين مى‌گردند و سلام‌هاى امت مرا به من مى‌رسانند». 1 و در روايت ديگر فرموده است:
«هر كه در هر جا بر من سلام دهد، به من رسانده مى‌شود و اگر كنار قبرم سلام بدهد، مى‌شنوم». 2
وقتى چنين است كه زيارت پيامبر در حال مرگ و حيات، يكسان است و آنان در هر دو حال مى‌دانند و مى‌فهمند و پاسخ مى‌دهند، خود سلام دادن بر پيامبر صلى الله عليه و آله و معصومين ديگر چه از دور، چه از نزديك، يك رابطه روحى و معنوى است. آيا فكر مى‌كنيد اگر سلام و تحيت شما را به پيامبر برسانند، پيامبر صلى الله عليه و آله هيچ نظر لطفى نخواهد داشت؟ آرى در اين‌جا محبت، يك‌طرفه نيست. به قول مولوى: هر كه عاشق ديديش، معشوق دان
اين‌جاست كه دست زاير را گرفته و بالا مى‌برند و به مهمان‌سراى فيض حضور برده و بر مائده‌هاى معنويت، مى‌نشانند. اين‌جاست كه غير ممكن‌ها ممكن مى‌شود، ناديدنى‌ها مشهود مى‌گردد، نگاه‌ها حرف مى‌زند، توجه‌ها تربيت مى‌كند. و اين، فيض شگفت نظر است. اين، بركت توجه كسانى است كه خاك را به نظر كيميا كنند.