328

دعا درمان دردها

علاء بن كامل مى‌گويد: امام صادق عليه السلام به من فرمود: بر تو باد به دعا كردن، زيرا دعا درمان هر دردى است. دعا پايگاه اجابت است، چنانچه ابر پايگاه باران است. هيچ بنده‌اى دست به درگاه خداى عزيز جبّار برنياورد جز اين‌كه خداوند عزّوجل حيا دارد از اين‌كه آن را تهى برگرداند، تا از فضل و رحمت خود در آن بنهد و هرگاه يكى از شماها دعا كرد، دستش را برنگرداند تا آن را به روى و سر خود بكشد.

هشام بن سالم گويد: امام صادق عليه السلام فرمود: آيا مى‌دانيد بلا طولانى است يا كوتاه است؟ گفتم: نه، فرمود: چون به هر كدام كه شما مبتلا شويد، الهام شد كه دعا كنيد، بدانيد كه مدت بلا كوتاه است. ابى ولّاد گويد: امام كاظم عليه السلام فرمود: هيچ بلايى بر بنده مؤمن نازل نشود كه خداى عزوجل بدو الهام بخشيد تا دعا كند، جز اين‌كه برطرف شدن آن بلا نزديك است و هيچ بلايى بر بندۀ مؤمن نازل نشود كه از دعا كردن خوددارى كند، جز اين‌كه بلا طولانى باشد، پس هرگاه بلا نازل شد، بر شما باد كه دعا و زارى كنيد به درگاه خداوند عزوجل. ¹

مولاى موحدان على عليه السلام مى‌فرمايد: آن كس كه به شدت گرفتار دردى است، نيازش به دعا بيشتر از تندرستى كه از بلا در امان است، نمى‌باشد. ² زيرا دعا درمان هر دردى است. لذا مى‌بينيم امام در دعاى كميل مى‌فرمايد: «يا من اسمه دواء و ذكره شفاء و طاعته غنى ...» اى كسى كه به جز دعا و تضرّع به درگاهت چيزى نداريم، اى كه نامت دواى دردمندان عالم، و يادت شفاى بيماران است، و طاعتت بى‌نيازى از هر چه در عالم است را به همراه دارد، ترحّم كن به كسى كه تمام اميدش تو هستى.

امام صادق عليه السلام فرمود:

«عَلَيْكَ بِالدُّعاءِ، فَإنَّ فيهِ شِفاءً مِنْ كُلِّ داءٍ»؛ ³ بر تو باد به دعا كردن، زيرا كه شفاى هر دردى است. قرآن كريم مى‌فرمايد: «وَ إِذٰا مَسَّ الْإِنْسٰانَ الضُّرُّ