329 دَعٰانٰا لِجَنْبِهِ أَوْ قٰاعِداً أَوْ قٰائِماً فَلَمّٰا كَشَفْنٰا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنٰا إِلىٰ ضُرٍّ مَسَّهُ كَذٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مٰا كٰانُوا يَعْمَلُونَ »؛ ¹ و هنگامى كه به انسان زيان و (ناراحتى) برسد ما را (در همه حال) در حالى كه به پهلو خوابيده، يا نشسته، يا ايستاده است مى‌خواند. امّا هنگامى كه ناراحتى او را برطرف ساختيم چنان مى‌رود كه گويى هرگز ما را براى حل مشكلى كه به او رسيده نخوانده، اين‌گونه براى اسرافكاران اعمالشان زينت داده شده است.

چه خوب گفته مولوى: آن زمان كه مى‌شوى بيمار تو

بلى انسان فطرتاً خداجوى است و نور فطرت در روح دميده شده، ولى بر اساس مسايلى كه در اجتماع به وجود مى‌آيد، گرفتار گناه و زيان‌كارى مى‌شود. لذا خداوند باب توبه را باز گذاشته و وسيلۀ نزديكى به خود را دعا و نيايش قرار داده است.

بنابراين مى‌بينيم مولا على عليه السلام مى‌فرمايد:

«اِدْفَعُوا أمواج البَلاءِ بِالدُّعاءِ...»؛ ³امواج بلا را با دعا دور كنيد. بلا ديده‌اى كه بلا جانش را به لب رسانده است، نيازش به دعا بيشتر از عافيت چشيده‌اى نيست كه از بلا در امان نيست.

امام سجاد عليه السلام مى‌فرمايد: خدايا مرا از آنان قرار مده كه خوشى سرمستشان مى‌كند و بلا و گرفتارى از پايشان در مى‌آورد. اينان فقط زمانى تو را مى‌خوانند كه گرفتار شوند و تنها هنگامى به ياد تو مى‌افتند كه به مصيبتى گرفتار آيند؛ در اين هنگام در برابر تو به خاك مى‌افتند و دست خواهش به سويت بر مى‌دارند. ⁴