312حديث دوازدهم را نقل مى‌كنم. عباد بن صهيب مى‌گويد: شنيدم كه امام صادق عليه السلام حديثى را بيان مى‌فرمود: و در آن سه كلمه است و هر سه تعبير شده به مهمان خدا
1. فرمود: مردى كه حج يا عمره انجام مى‌دهد، پس او مهمان خداست تا به منزلش برگردد.
2. كسى كه در نماز است، او در حفظ خداوند است تا از نماز فارغ شود.
3. مردى كه زيارت كند برادر مؤمن خود را براى خدا، پس او زائر خداست و اجر و ثواب او به سرعت به او مى‌رسد و او در خزاين رحمت خداست. 1
خوانندۀ محترم ملاحظه مى‌كند كه در اين حديث، خداوند زاير برادر مؤمن را زاير خود دانسته است و اما حاج و معمر و نمازگزار را در حفظ خود قرار داده است.
شايد سرّ اين اختلاف تعبير، اين باشد كه آنها واجب مى‌باشند، اما زيارت برادر مؤمن مستحب است، شبيه سلام و جواب سلام، با اين‌كه سلام كردن مستحب است و جوابش لازم بلكه جواب سلام چند برابر جوابش است، چنانچه در بعضى اخبار است. 2
و اما در رابطه با تعمير قبور كسانى كه مورد توجه هر گروهى بودند، به نظر مى‌رسد كه حسن اين، جزء امور بين المللى امم گذشته هم بوده است.
چند شاهد
1. خداوند متعال در قرآن مجيد در داستان اصحاب كهف بنابر قولى كه شيخ طريحى در مجمع البحرين نقل كرده كه اينها پسران سلاطين روم بودند، خداوند اسلام را روزى اينها كرد و در زمان دقيانوس كه يك نحوه فترت و فاصله بود بين زمان عيسى بن مريم و محمد صلى الله عليه و آله . 3