26ندامت پرهيز مى‌دهد:

«و إيّاكم أن تفرطوا فى جنب اللّٰه فتكونوا من الخاسرين»؛ ¹ از كوتاهى نسبت به جنب اللّٰه (كه همان ولايت اولياى الهى است) بپرهيزيد كه از خسارت ديدگان خواهيد شد.

بديهى است كه زيارت با شاخصه‌ها، آداب و شرايط ويژه‌اى كه دارد، از عاطفى‌ترين و در عين حال نزديك‌ترين راه حضور و تقرب به آنهاست و خروج از وادى تحسر و برهوت تأسف و نيز عدم سقوط در آن مهالك جز از اين طريق و با اين شيوه امكان‌پذير نيست.

زيارت در روايات اهل بيت

عبداللّٰه، پسر خليفۀ دوم از رسول اكرم صلى الله عليه و آله نقل كرده است كه فرمود:

«من جائنى زائراً لا تحمله إلّازيارتى كان حقاً علىّ أن أكون له شفيعاً يوم القيامة»؛ ² هر كس به زيارت من بيايد و انگيزه‌اى جز زيارتم نداشته باشد، بر من لازم است كه شفيع او در روز قيامت باشم.

متتبع بزرگ، علامۀ امينى اين حديث را از شانزده تن از محدثان و حفاظ اهل سنت نقل كرده است. همچنين آورده است: چهل و يك نفر از بزرگان آنان از عبداللّٰه بن عمر نقل كرده‌اند كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: «من زار قبرى وجبت له شفاعتى»؛ ³ هر كس قبر مرا زيارت كند، شفاعت من بر او واجب مى‌شود. آن عالم امين افزون بر اين دو روايت، بيست روايت ديگر نيز در اين زمينه از منابع اهل سنت نقل كرده است. ⁴

اسحاق بن عمار از امام صادق عليه السلام روايت مى‌كند كه فرمود:

«مرّوا بالمدينه فسلّموا على رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و إن كانت الصلاه تبلغه من بعيد»؛ ⁵ به مدينه برويد و بر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله سلام بدهيد، هر چند كه سلام و درود از راه دور نيز به آن حضرت مى‌رسد. زيارت از دور نيز گرچه مورد قبول و توصيه است، اما اين حديث، نشان مى‌دهد كه حضور زاير