210در همۀ گاهانبارها به طور كلى نماز آفرينگان گاهانبار مىخوانند. شش گاهانبار سال نزد زرتشتيان ايران و هند، اوقات عبادت و انفاق و احسان و نيكى و خيرات و مبرات و كمك به مستمندان است. از وجوهات مربوط به اوقات گاهانبار و از محل درآمد و منافع نذورات موقوفاتى كه بر گهنبار نذر و يا وقف شدهاند، مراسم و جشنهاى بزرگ مىآرايند، توانگر و بىنوا، هر دو در آن شركت مىكنند، آنانى كه خود از عهدۀ مخارج اين مراسم برنمىآيند، بايد در مراسم دينى كه ديگران بانى آن هستند، يا از نذورات و موقوفات مربوطه داير مىشود شركت كنند و از خوان نعمت توانگران كه در همه جا گسترده مىشود بهرهمند گردند. در كتاب صد در بندهش، باب 94 مىگويد: «اگر كسى در سال يك بار به گاهانبار نرود، يك سوم از ثوابهايى كه كرده بكاهد و يك سوم به گناهانش بيفزايد».
هماكنون نيز هموطنان زرتشتى ما در كرمان و يزد، نذورات و موقوفاتى دارند كه نذر و وقف بر گهنبار شده و همه ساله درآمد آنها در محل صرف نيات نذركننده و واقف مىشود. 1
نذر و نياز و زيارت در دورههاى مختلف ايران باستان
از زمان پيدايش اديان و معابد و پرستشگاهها و زيارتگاهها در روى زمين، موضوع نذر و نياز و زيارت نيز وجود داشته است، زيرا امور معابد و زيارتگاهها معمولاً از طريق هدايا و نذورات پيروان آن اديان و معابد و يا از محل درآمد اراضى موقوفهاى بوده كه وقف يا نذر بر آن معبد يا پرستشگاه يا زيارتگاه مىشده است و روحانيون مخصوصى تصدى انجام اين امور را به عهده داشتهاند.
در ايران باستان نيز نذر و وقف، ريشهاى ديرينه دارد و از زمان ورود آرياها به فلات ايران و هندوستان، نذورات و موقوفات معابد و زيارتگاهها وجود داشته است.