194الهى مىشدند. آنچه كه از كتب مقدس به دست مىآيد نشان مىدهد كه بنى اسرائيل براى خدايان خود هيكلها (مجسمهها) و نمادها يا تماثيلى مىساختند و آنها را پرستش كرده، براى آنها قربانى مىكردند. اين مجسمهها و تماثيل كه خدايان اقوام بودند، گاه به شكلهاى پادشاهان و يا حيوانات و يا ممزوجى از انسان و حيوان يا فرشتگان ساخته مىشدند.
با اينكه خداوند گفته بود «هيچ شكلى از آنچه در آسمان و زمين و درياست براى خود مساز و نزد آنها سجده مكن و آنها را عبادت منما» 1 ولى پرستش و عبادت يهُوَه (خداى يكتا) كم كم به پرستش اوثان و تماثيل تبديل شد و اين نوع پرستش كم كم حالت رسمى گرفت تا آنجا كه «تمثال غيرت» را بر سردر دروازۀ اورشليم نصب كردند تا دلالت نمايد براى اينكه عبادت تماثيل در اين شهر آشكار و واضح گشته است. 2
«هر امت خدايان خود را ساختند و در خانههاى مكانهاى بلند كه سامريان ساخته بودند گذاشتند، يعنى هر امتى كه در شهر خود ساكن بودند، پس اهل بابل «سكّوت بنوت» را و اهل كوت «نَرجَل» و اهل حمات «اشيما» را ساختند و عِوّيان «نِبحَز» و «تَرتاك» را ساختند». 3
انسان امروزى كه در قرن بيست و يكم بعد از ميلاد زندگى مىكند نيز گرفتار شرك و بتپرستى است و در بعضى از كشورها هنوز مردمى هستند كه براى خود بتهايى ساختهاند و شب و روز به عبادت آنها مشغول و براى آنها ركوع و سجود و قربانى مىكنند.
در قاموس كتاب مقدس تحت كلمۀ ميمون آمده است: «فعلاً در هندوستان بت ميمونمورد پرستش مىباشد، چه كه در آنجا هيكلى و معبدى براى آن حيوان برقرار دارند مىباشدكه داراى هفتصد ستون است».
در رسالۀ پولس به روميان آمده است: 4 اى كسى كه ديگران را تعليم مىدهى، چرا